| تبليغات | X |
|
تــو کیستی که من اینگونه بی تو بی تابم؟ شب از هجوم خیالت نمی برد خوابم...
|
|
|
ABOuT mE
و تسخیر تو محال بخت منی که خوابی و تعبیر تو محال ای همچو شعر حافظ و تفسیر معنوی شرح تو غیر ممکن و تفسیر تو محال blogarchive the posts OthEr liNks
ایستاده خواهم مرد....... آبان 1388 شهریور 1388 مرداد 1388 تیر 1388 خرداد 1388 اردیبهشت 1388 فروردین 1388 اسفند 1387 بهمن 1387 دی 1387 آذر 1387 آبان 1387 مهر 1387 شهریور 1387 مرداد 1387 تیر 1387 خرداد 1387 اردیبهشت 1387 فروردین 1387 LiNks تمنای ماندن<آیــــدا جون> ترانه های تنهایی من خاطره ها پــــــــــــــرنیان من...عشق...خدا عشق واقعـــــی ترنم احساس عاشقانه... جودی ابوت... زمزمه های دلتنگی... خواب یک ترانه... دل نوشته ها... بی قرار... لحظه ای که گذشت قابل برگشت نیست... عشق یعنی عاشقان را سوختن... جزيره اشک... ونوس الهه ي عشـــق... دختـــــر چــــوپون... ملکه عشق... خدايا با توام حواست کجاست... مهر و موم شده با بوسه... آوار سکوتـــــــــي تلـــخ... زمســــــتان نــامه... دلشکســـــــته رویـــــــــای فردا عشــــق گمشده توی دلسردی دنیا من تو عشق و شناختیم عشق فراموش شده... رفتته است و مهرش نمی رود از دلم قالب های مژگان روزهای ریخته در پای باد... شب گذر..... عشقولانه Ðe$igNeR
|
تو از سرزمین اسرار آمده ای
و من از تو می ترسم ... آری، آدمی همیشه از اسرار می ترسد ... باید به موقع می خوابیدم برای چشم به خوبی زیبایی برای گوش به خوبی لالایی و برای دل به خوبی هدیه ... تو از کجا می آیی ای پری؟ راه گم کرده ای بر این خاک، یا مسافری؟ و من باید به موقع می خوابیدم تا خواب تو را می دیدم ...
چیزی برای ترسیدن نیست
تنها باد است که سر به شرق چرخانده؛ تنها ماییم: پدرت: تندر، مادرت: باران در سرزمین آبها با ماهای چون قارچ بژ رنگ و نمناک؛ کُنده درختان غرقه شده و مرغانی بلندبالا که شنا میکنند. جایی که خزه میروید بر تمام سطوح درختان و سایهات سایهی تو نیست؛ بازتاب توست. پدر و مادر حقیقیات ناپدید میشوند وقتی پرده میپوشاند در را. ما آن دیگرانیم، کسانی از زیرِ برکه که خاموش کنار تخت تو میایستیم با سرهایی از جنس تاریکی . باید بیاییم و بپوشانیمات با جامهی پشمین سرخ با اشکها و پچپچههای دوردستمان. تو در آغوش باران - ننوی خنک خوابات- تکان میخوری آنگاه که ما مادر و پدر شبانهات، انتظار میکشیم با دستانی سرد و فروغی مرده، در مییابیم که تنها سایههایی لرزانیم فروافتاده از یک شمع، در این پژواک که تو بیست سال دیگر خواهی شنید...
تا آفتابی دیگر
رهروان خسته را احساس خواهم کرد ماه های دیگری در آسمان کهنه خواهم کاشت نور های تازه ای در چشمهای مات خواهم ریخت ماه های دیگری درآسمان کهنه خواهم کاشت مهرها را از قفس پرواز خواهم داد چشم ها را باز خواهم کرد خواب ها را در حقیقت روح خواهم داد دیده ها را ازپس ظلمت به سوی ماه خواهم خواند نغمه ها را در زبان چشم خواهم کاشت گوش ها را باز خواهم کرد آفتاب دیگری در آسمان لحظه خواهم کاشت لحظه ها را در دو دستم جای خواهم داد سوی خورشید دگر پرواز خواهم کرد…
ومن در طلوع گل یاسی از پشت انگشت های تو بیدار خواهم شد....
ورق می خورد شب ، با پنجه ی تقدير در باران
ميان ِ چشم ها مانده ست سرگردان ، هزاران سال
اگر حرفهای دلم بی اگر بود اگر فرصت چشم من بیش تر بود اگر می توانستم از خاک یک دسته لبخند پرپر بچینم تو را میتوانستم ای دوست از دور ببینم....
باورم میشود که بسته شده همه ی آسمان آبی من...
از امشب
خوابهايم براي تو از اين پس باچشم هاي باز مي خوابم از اينجا به بعد چشم هايم از تا غروب نگاههاي آشنا مي آيد و مي رود كه بيايد از طلوع چشم هايي كه نديدم از اينجا به بعد كه تو چترت را نو مي كني من از راههاي پراز چتر رفته برمي گردم ولي تو آمدنم را خواب نخواهي ديد از اينجا به هر كجا من بدون ساعت راه مي روم بدوه هر روز كه صبح را از پنجره به عصر مي برد و پاي سكوت ماه به خاطره خيره مي شود از اينجا به بعد دنيا زير قدم هايم تمام مي شود و تو از دو چشم باز كه رو به آخر دنيامي خوابد رو به چترهاي رفته تمام خوابهايم را خواهي ديد...
|
آمار وبلاگ
تعداد بازديدهای اين وبلاگ:
